Tot de kin in de modder — een wadloop-avontuur

Een groep gewaagde wandelaars trotseert het Waddenzee-slik. Wat begint als een ogenschijnlijk gezellige zondagochtendtocht, eindigt in een bondgenootschap tussen zand, stenen, regen en een gids die net op tijd bleek te staan.

"Dat doen wij nooit meer… toch?"

Zondagochtend half acht. Op een parkeerplaats bij een dorpscafé verzamelt zich een bonte stoet: een stuk of twintig mannen en vrouwen, jong en iets minder jong, van lokale en internationale komaf. Eén doel: de oversteek. Een tocht van vijftien kilometer door wad, slib en geulen, onder leiding van een gids die het Wad kent als zijn broekzak.

De voorbereidingsbrief had al een lichte waarschuwing bevat: dit is de pittigste oversteek van de streek. Zorg dat je gezond bent, zorg dat je conditie goed is. Natuurlijk knikte iedereen braaf. We voelden ons sterk. Sterker nog: we voelden ons onoverwinnelijk.

Tip van de gids: geen verse heupen, knietjes of recente hartcontroles. Wie niet zonder zeuren vijf kilometer kan wandelen, beter thuisblijven. Onze groep kwam glansrijk door de test.

Schoenen uit, bagger erin

Na een eerste uur over de weg, door weilanden en over de dijk — op wandelschoenen, want men moet zijn favoriete paar niet onnodig bevuilen — wordt het serieus. Schoenen wisselen, broodjes wegwerken, twixen naar binnen werken, groepsfoto's maken. Dan de briefing: de wind staat gunstig, het water staat iets hoger dan normaal en de stroming is stevig. Onderweg houdt de dijkwacht ons nauwlettend in de gaten of er iemand afbuitelt. Niemand heeft haast om per helikopter van het Wad gehaald te worden — al zou het wel een ferme anekdote opleveren.

En dan: hekje over, het slik in.

Modder, modder en nog eens modder

Wat volgt is een uur of 4 waar stijl geen rol speelt. We polderen, we ploeteren, we stampen. Slierten zeewier klemmen zich vast om de benen als een bezitterig huisdier. De modder reikt tot aan de wangen. Het water staat tot boven de knieën op de geulstreken — dat loopt verrassend comfortabel, omdat de bodem daar juist stevig is. In de ondiepe stukken verzamelen zich zand en steentjes in de schoenen tot het tegelijk oncomfortabel wordt. Het schuurt behoorlijk. De schoenen, hoe ruim ook, beginnen toch wat te knellen. 

Bij de diepere geulen klinkt het devies: shirt omhoog, rugzak op het hoofd. Het ziet eruit als een optocht half ontklede verschijningen. Bewijsmateriaal :) zie de foto's.

Het moment dat de bodem verdween

Thuis was al liefhebberij-meetwerk gedaan: zó hoog zou het water komen bij de heren, zó hoog bij de dames. Een theoretische oefening, dachten we.

Tot twee wandelaars ineens geen grond meer voelden. Geen greep, geen houvast. De bodem verdween en het water steeg tot aan de kin. Een kreet van "Alex, heeeelp" weerklonk over het wad — een fractie vrolijk, een fractie serieus. De gidsen, die gelukkig vlakbij liepen, grepen in en sleurde beide slachtoffers uit het slik om ze vervolgens op sleeptouw te nemen tot hoger gelegen vaste grond. De moraal: achter de gids aan lopen, niet achter de stroom.

De laatste geul

Niemand ontkomt aan de laatste geul, ook de reuzen in de groep niet. Half watertrappelen, half zwemmen, volledig gericht op het niet meegaan met de stroom. Gidsen met lange stokken halen iedereen weer op de zandbank. Daarna een kleine toespraak: het was een avontuurlijke, pittige wandeling en iedereen heeft het top gedaan. Twaalf uur 's middags, na vier uur banjeren over een onbegrensd landschap. We hadden het niet willen missen. Een tocht met een gouden (zon-) randje.

De nasleep

Dan het laatste stuk naar een uitgestrekt natuurgebied op het eiland. Nog één keer polderen door zwart stinkend slib. De wadloop zelf viel reuze mee. Het strandeinde daarna was een ander verhaal: gympen vol zand en stenen op een schelpenpad, duinen door, naar het strand. Daar wacht een tractor met 2 karren die je tegen een klein bedrag naar het dorp brengen. Hardloopgroep of niet, we gaan niet nog eens 11 km wandelen.

Aangekomen op het strand wordt haastig geprobeerd de zee als wasmachine te gebruiken en droge kleren aan te trekken. Alles wordt zand. De droge kleding voelt weer heerlijk. 

Per boerenkar naar restaurant de hekseketel voor een heerlijke lunch. De boot wacht niet, hij vertrekt om 16:00ur, welliswaar een kwartiertje vertraging maar hij brengt ons netjes de overkant.

Mission accomplished

Het avontuur was pittig, modderig, nat en lang — en stond bol van momenten die thuis naverteld zullen worden. We deden het, en we zouden het zo weer doen.